De ondernemer

Ondernemer zijn, het is tegenwoordig bijna hip. En vanaf afgelopen maandag mag ik me ook bij die alsmaar langer wordende rij ondernemingen voegen. Want het is nu officieel, ik heb een eenmanszaak! En dat maakt mij een ondernemer. Maar verder heb ik mijn god geen idee wat er nu van me verwacht wordt.

Het inschrijven ging allemaal vrij eenvoudig en de mensen op het kantoor in Zwolle waren alleraardigst. Terwijl ik daar zo zat en mijzelf een professionele houding probeerde te geven, kreeg ik steeds meer papieren in mijn handen gedrukt. En als leek in deze ondernemerswereld kroop ik steeds verder weg in de zachte stoel. Help!

Ondernemen klinkt heel leuk en vrij maar het komt ook met een hoop regeltjes. Je moet zelf je administratie bijhouden, maar wie zegt mij dan of ik dat wel goed doe? Ik hoor pas in 2014, tijdens mijn jaarlijkse aangifte, of het allemaal wel klopt. En anders? Ik knijp ‘m best wel een beetje. Stel dat alles fout is en ik dat een jaar lang dapper heb doorgezet? Best een beangstigend idee, toch?

En dan praat ik nog niet eens over de Belastingsdienst. “Leuker kunnen we het niet maken, wel eenvoudiger.” Kennen jullie die slogan nog van de reclamespotjes? Nou, leuk is het inderdaad niet en eenvoudig al helemaal niet! Na uren op de website te hebben rondgeneusd is het me nog steeds niet helemaal duidelijk. Wel of geen btw afdragen? Wel of niet op het factuur benoemen? Mag het eigenlijk wel factuur heten als je geen btw hoeft te berekenen? Die regeling waarbij kleine zaken geen belasting hoeven te betalen, ja dat moet ik eerst zelf aanvragen. Het is een wild oerwoud vol papieren, regeltjes en uitzonderingen.

Ooit hoop ik zorgeloos aan een liaan langs deze obstakels te slingeren. Maar tot die tijd zal ik er alles aan moeten doen om wegwijs te worden in de papierberg die ondernemer heet. Maar, ik draag wel de titel ondernemer. En dat wel in het prachtige vakgebied ‘scheppende kunst en documentaire schrijvers’. Ja, dan krijg ik er direct weer zin in!

Bea bedankt!

 
Onze Bea heeft eindelijk besloten om het stokje over te dragen aan Wim-Lex. Natuurlijk zat ik als jonge journalist in spe vol spanning voor de televisie, te wachten op het verlossende woord. En ik voelde echt even mee het alle journalisten die op dat moment hun best deden om ons van het nieuws te voorzien. En dat terwijl er tot 19.00 uur officieel nog geen woord naar buiten was gebracht over het wel of niet aftreden van onze koningin. 

Sinds ik groot liefhebber ben geworden van de serie The Newsroom, heb ik een veel beter beeld van de wereld van het nieuws. Nou hoor ik je denken dat ik dat als journalistiekstudent misschien wel al  had moeten weten, maar in alle eerlijk ligt mijn hart meer bij de schrijvende pers. Maar door zo’n geweldige hitserie van HBO weet je ineens wat er allemaal bij komt kijken. Het draaiboek wordt uit de kast getrokken. Ontroerende beelden plus bijbehorend muziekje worden samengesteld, hoewel de tape net zo goed gebruikt had kunnen worden bij haar overlijden. Maar zo ver is het natuurlijk nog lang niet. Wat Bea stopt niet omdat ze het niet meer aan kan, maar omdat het tijd is voor een jongere generatie.
 

 
Meer kan ik het niet met haar eens zijn. Koningen en koninginnen in Europa hebben de neiging om tot aan hun graf op de troon te zitten, maar of dat het land nu ten goede komt? Ik betwijfel het, als je opa’s en oma’s op de weg ziet rijden, fietsen, lopen of achter hun rollator tuffen. Het stelt mij in ieder gerust om te weten dat Wim-Lex voorlopig nog niet zomaar van zijn doorgegeven stokkie zal vallen. En als Queen B (Gossip Girl anyone?) nou eens een voorbeeld kan zijn voor onze lieve buren in Groot-Brittannië, dan zijn we in Europa voorlopig weer klaar. Oh, en laten we onze op olifanten jagende Spaanse koning dan ook niet vergeten. Echt jong kun je hen allen namelijk niet echt noemen.

Ik heb er in ieder geval het volste vertrouwen in dat Koning Willem IV, of Koning Willem Alexender want de naam is nog niet duidelijk, het prima zal doen als koning van Nederland. En met hem Prins William, alleen moet hij eerst nog wachten tot zijn vader Charles zijn pensioenjaren mag vullen met koning spelen.
 

Hopelijk komt er in ieder geval een frisse wind door de koningshuizen in Europa. Dan kunnen we allemaal met een gerust hart toekijken hoe Beatrix, Elizabeth en Juan Carlos  genieten van hun oude dag en hoe de volgende generatie klaar staat om de taken over te nemen. En nu maar hopen dat Willem-Alexander niet ‘een beetje dom’ gaat doen.
En mag ik alvast een suggestie doen voor de naam van Koningsdag? Ga voor Koning Willemdag, dat bespaart heel Nederland alvast een deel van de verwarring en versprekingen tijdens het feest.

Dan rest mij alleen nog te zeggen: Bea bedankt, Bea bedankt, Bea Bea Bea, bedankt!

Bij gebrek aan beter

Als je als Nederlander even niet meer weet waar je het over moet hebben, dan begin je over het weer. In ons kleine landje is er altijd wel iets waar je over kunt zeuren want eigenlijk is het nooit goed. Wat is dat toch voor iets? Kunnen we dan nooit genoegen nemen met wat we krijgen? Zo slecht hebben we het toch niet getroffen?

De afgelopen maanden waren best aardig te noemen. Kouder dan een graad of 10 werd het niet en op de meeste dagen kon je je paraplu gewoon thuislaten. Helemaal niet slecht voor de winter, als je het mij vraagt. Er zijn ook wintermaanden geweest waar je iedere ochtend zeker wist dat je verregend op je werk of school aankwam. Make-up en haar hoefde je niet eens te doen. Tegen de tijd dat je van je fiets klimt zie je er namelijk uit als een pandabeer met het haar van Tina Turner.

Vorige week is dan eindelijk de echte winter begonnen, compleet met sneeuw en kou. Op dag 1 vindt iedereen het prachtig. Staat iedereen uit de raam te kijken naar de verse laag sneeuw. Proberen kinderen tevergeefs sneeuwpoppen te maken van de sneeuw die deze keer totaal niet wilde plakken. Maar na 1 dag is iedereen zat van de witte wereld. Fietsen door de smurrie bij min 10 is dan ook niet bevorderlijk, zelfs niet voor een rasoptimist. Maar kom nou, moeten we direct weer gaan zeuren?

Het is koud…

Het is glad…

Mijn trein heeft wel zes minuten vertraging!

Ik ben eigenwijs en heb mijn All Stars aangedaan en nu heb ik natte voeten door de sneeuw. En dat is allemaal de schuld van de sneeuw!

Meh…

Ja, het is even een omschakeling van het zachte weer dat we hebben gehad, maar kunnen we niet gewoon blij zijn? Blij dat we onze kinderen kunnen leren schaatsen op een sloot in plaats van de ijshal? Blij dat de hond zich helemaal uit kan leven en achter sneeuwballen aan jaagt? Heck, kunnen we gewoon niet even normaal doen? Het is verdorie winter, dus de 20 graden zullen we vandaag niet halen. Trek gewoon fatsoenlijke schoenen aan en doe mee aan de pret. Of blijf binnen en geef jezelf het perfecte excuus om de hele dag in je pyjama te blijven om films te kijken.

Wat je ook doet, ga alsjeblieft niet zeuren. Dat doen we over twee weken wel weer, wanneer de sneeuw plaatsmaakt voor dagenlange regenbuien.

Bron foto’s: Weheartit.com

Uitstelgedrag op deadlinedag

 

Even boodschappen doen, spontaan je hele klas van de basisschool op Facebook opzoeken en filmpjes kijken op Youtube. Ja, uitstelgedrag is heerlijk. Die ene deadline lijkt nog mijlenver weg, dus waarom zou je je eigenlijk druk maken? Ik ben dol op uistellen, maar ook op plannen. Ja, een enorme tegenstelling die mij ook regelmatig duur komt te staan. Maar als student moet je wat, toch?

Plannen is iets dat ik al lang doe en waar ik geen problemen mee heb. Ik begin rustig 3 maanden van te voren al dat boek te lezen voor een tentamen. Vroeg beginnen is het halve werk, als je het mij vraagt. Alles op het laatste moment nog leren werkt bij mij niet, dus probeer ik er maar zo vroeg mogelijk mee te beginnen. Een hoofdstukje hier, een opdracht voor het portfolio daar; ja, ik werk er naar toe.

Tot ik me besef dat ik al die tijd eigenlijk niet eens zo veel heb gedaan. Ik geef me iedere avond een mentaal schouderklopje voor het gedane werk, maar in werkelijkheid was dat minder dan ik altijd denk. Goh, ik heb de hele dag gewerkt aan mijn portfolio’s, goed gedaan! Wat ik dan eigenlijk heb gedaan is Youtube-filmpjes kijken van mijn favoriete Youtubers en af en toe een letter aan het portfolio toevoegen. Want eerlijk is eerlijk, wie gaat er nou studeren als je een vrije dag hebt?

 

En dus is het iedere zevende collegeweek weer volop stressen. Vaak heb ik er dus al wel iets aan gedaan, maar is het nog verre van af. En als we voor een cijfer gaan dan wil ik wel iets fatsoenlijks inleveren. En dus is ieder einde van het blok weer een regelrechte ramp op het gebied van deadlines. Alles is half/half terwijl ik mijzelf had wijsgemaakt dat het heus al heel goed was. En dus moet ik iedere keer weer hard werken om het vlak voor de deadline af te krijgen. En in de wereld van de journalistiek (en van een student), heb ik met heel wat deadlines te maken!

Deadlines voor artikelen, tentamens en portfolio’s zijn overigens niet de enige dingen waarbij ik zo te werk ga. Op ochtenden dat ik pas om 10.30 uur hoef te beginnen, reken ik me rijk met zeeën van tijd. Oeh, lekkere afbakbroodjes! Of, ik kan nog wel even de laatste aflevering van die leuke serie kijken. Ik heb nog tijd genoeg, hoor ik mezelf denken. En toch blijkt dat ik in de laatste vijf minuten toch nog mijn brood moet smeren (rechtstreeks vanuit de vriezer, want voor ontdooien heb ik natuurlijk geen tijd), ik mijn haar nog moet föhnen, ik eigenlijk nog dat ene bestand op mijn usb-stick moet zetten terwijl ik net mijn laptop heb uitgedaan en ik ook nog mijn tanden moet poetsen zonder op mijn schone kleren te knoeien.

Nu moet je niet denken dat ik zo slim ben als een ezel. Na mijzelf drie keer aan dezelfde steen (lees tafelpoot want haast) te stoten, presteer ik het om het de volgende ochtend gewoon weer te doen.

Maar hé, in die laatste vijf minuten ben ik toch heel productief geweest!

 

Foto: We Heart It & Google

De onzin van goede voornemens

Het is begin januari en velen zitten braaf op hun stengel bleekselderij te knagen. Ja, het is weer tijd voor goede voornemens. Waarschijnlijk heb je ze pas op oudjaarsavond gemaakt, toen je wel zwanger leek nadat je je vol hebt gegeten tijdens het gourmetten. Of toen een vriend of vriendin met een brilliant voornemen kwam en jij eigenlijk ook maar mee moest doen. Stoppen met roken, op dieet of je vriendje dumpen. Goede voornemens zijn er ook dit jaar weer in overvloed, maar waarom doe je jezelf het eigenlijk aan?

Ik vind die voornemens eigenlijk maar stom. Het is een manier om iets gedaan te krijgen, zeker. Maar waarom heb je daar 1 bepaalde dag in het jaar voor nodig? Als het zo belangrijk voor je is, waarom kun je er dan niet gewoon mee beginnen, in plaats van afwachten tot 1 januari? Je kwelt jezelf wekenlang maar het is waarschijnlijk dat je na een maand toch weer stopt met die goede ideeën. Want ja, wie houdt het nou lang vol op eten dat eigenlijk meer geschikt is voor konijnen? Of op nicotinepleisters?

Het duurt nooit lang voordat oude gewoontes weer de kop op steken. Daarom heten het ook gewoontes. Je kunt ze maar moeilijk afleren, en eigenlijk hebben we daar ook helemaal geen zin in. En vaak is het zo dat diegene die het hardste schreeuwt over zijn of haar fantastische voornemens, als eerste weer terug bij af zijn. Maar dan hebben ze het in ieder geval wel geprobeerd, zo luidt het oordeel. Ja, zo kan ik het natuurlijk ook. Daarom dat ik dit jaar ook vooral geen goede voornemens voor mijzelf op papier heb gezet. Wat heeft het eigenlijk voor zin?

Als je echt een verandering wil aanbrengen in je leven, doe het dan gewoon. Wacht niet tot het nieuwe jaar maar spring er direct in. De druk is op die manier ook niet zo hoog, want niemand let op je. Uiteindelijk doe je het toch voor jezelf en dan maakt het niet uit welke dag of maand het is.

Mocht je nou toch een paar goede voornemens willen voor 2013, is hier nog wat inspiratie. Maar pas op dat je geen voornemens kiest die je uiteindelijk niet waar kunt maken. Je stelt jezelf teleur, doelen lijken onbereikbaar en de sfeer wordt er voor niemand beter op. Kies verstandig of kies niet!

Bron foto’s: We heart it