Na een jaar lang zwoegen en zweten is het dan eindelijk zover. Mijn verhaal is af! Ik kan wel een gat in de lucht springen, zo blij ben ik!
Het heeft mij twee jaar NaNoWriMo gekost en in de tussentijd ook nog aardig wat tijd. Maar dat ligt nu achter me. Het verhaal is uitgeschreven, het staat op papier en het wordt nu eindelijk rustig in mijn hoofd. Ik hoef me niet meer druk te maken over wat er nog moet gebeuren in mijn boek. Ik hoef niet meer te denken aan welke scene nu moet komen om het aan het einde kloppend te maken. Ik hoef niet meer naar een leeg scherm te staren in de hoop dat de woorden alsnog gaan komen.
Maar ik hoef me ook niet te vervelen. Ik heb dan wel het complete verhaal geschreven, maar het is nog niet klaar. Ik zal nog veel moeten gaan editten. Stukken zullen herschreven moeten worden. Stukken moeten worden geschrapt. ‘Kill your darlings’ wordt dit in de journalistiek/schrijverswereld genoemd. Je moet in je mooie stukken schrappen om er een geweldig eindproduct van te maken.
Ik ga dus binnenkort mijn manuscript uitprinten en een rode pen kopen. Dan kan het redigeren beginnen. Spelfouten, taalfouten. Ze moeten er allemaal uit. Soms moet een zin net wat anders geformuleerd worden om beter tot zijn recht te komen. Soms moeten er meer details in een scene, soms moeten er juist een aantal uit.
En dat geldt voor iedere zin, iedere scene, ieder hoofdstuk.
Je kunt dus wel raden, ik ben nog lang niet klaar. Ik denk dat het nog minstens twee of drie maanden duurt voordat het echt naar mijn wens is. Dat klinkt een lange tijd maar ik weet zeker dat het al heel snel voorjaar is. En dan wordt het toch echt tijd om dit manuscript af te ronden. Vind ik.
Ik zal jullie op de hoogte houden van mijn ontwikkelingen rondom het editten.
Wat gaan jullie met het manuscript doen nu NaNoWriMo afgelopen is?
